Een gevoel dat niet losliet
“We komen allebei uit grote gezinnen,” vertelt Laura. “Ik heb mijn jongste broertjes en zusjes zien opgroeien, dus ik weet hoe een kind zich normaal ontwikkelt. Hij is ons derde kind en bij Twan voelde ik vanaf het begin: er is iets.” Na de geboorte werd Twan door de verloskundige onderzocht op onder andere Syndroom van Down, maar er werd niets geconstateerd. “Artsen zeiden steeds: laat hem ontwikkelen op zijn manier, waarom wil je een label op je kind plakken? Maar mijn gevoel bleef. Wij wilden geen label, maar zochten naar de hulp die Twan nodig had."
Overbezorgd
Doordat een diagnose uitbleef, was het moeilijk verstaanbare gedrag van Twan voor onze omgeving lastig te begrijpen. “Als we bijvoorbeeld een verjaardag hadden was hij daarna dagenlang overprikkeld en niet te sturen thuis. Dat zag niemand.” Laura kreeg ook in het ziekenhuis telkens te horen dat ze overbezorgd was. Artsen gaven haar zelfs het idee dat het probleem bij haar lag. Tot op een avond een echtpaar uit de kerk belde: “We hebben het gevoel dat jullie zorgen hebben om Twan, kunnen we jullie helpen?" Zij brachten ons in contact met een intern begeleider van het speciaal onderwijs. Laura: "Het raakt ons nog steeds als we aan dit telefoontje terug denken. We voelden ons gehoord.”
Het keerpunt
Adriaan en Laura besluiten om Twan toch naar de reguliere peuterspeelzaal te laten gaan, al wisten ze wel dat dit niet de juiste oplossing was. “We hoopten op rapportages die ons verder konden helpen.” En dat gebeurde. Er kwamen genetische onderzoeken en een observatieperiode bij Revant. Er kwam geen eenduidige diagnose uit de onderzoeken, maar er werd wel vastgesteld dat Twan een ontwikkelingsachterstand heeft. En daar begon het pad naar Lentekind.
Warme deken
Vanaf het eerste moment bij Lentekind voelden ze warmte en begrip. “Het was alsof er een warme deken over ons heen kwam. We voelden ons welkom.” De humoristische ontvangst van toenmalig teamleider Relinde vergeten ze nooit meer. Laura en Adriaan hadden hun dochters Liza en Rosa meegenomen om te kijken naar welke “school” Twan zou gaan. "Voor de meiden was het ook een heel proces, waar komt hun broertje terecht? Gespannen gingen ze met ons mee. Maar na de rondleiding zeiden ze: Mam, mogen wij hier ook naar ‘school’? Die vonden het een geweldige plek! Als we Lentekind in één woord moeten omschrijven? Een warm nest.” Ze lachen: “En Twan? Dat is ons Lentekindje. Dat is een soort koosnaampje geworden.”
"Mam, mogen wij hier ook naar school?"
Met de familieavond viel alles op zijn plek
Gezinsbegeleider Joyce en persoonlijk begeleider Daniëlle organiseerden een speciale avond voor de familie, waarin werd uitgelegd wat cognitieve problemen zijn en hoe dagbehandeling werkt. Met filmpjes, voorbeelden, praktische tips. “Het bracht veel duidelijkheid binnen de familie. Voor zowel ons als onze familie was dit een waardevolle avond. Sindsdien kunnen we er zelfs grapjes over maken: soms heb je zeven seconden nodig voordat iets landt.”
Vooruitkijken met spanning, dankbaarheid en trots
Twan heeft in anderhalf jaar bij Lentekind een mooie ontwikkeling doorgemaakt, hij was op de Zeester écht op zijn plek. "Wat heeft hij veel van de lieve medewerkers mogen leren, maar ook wij! We kunnen met hen en Joyce alles bespreken. We nemen deze fijne tijd met ons mee als een mooie herinnering." Twan is klaar voor de volgende stap, hij mag naar het speciaal onderwijs. Spannend, maar vooral dankbaar dat hij zover is. Zijn ouders kijken ernaar uit om te zien welke stappen hij nog gaat zetten. “We weten dat het niet altijd makkelijk zal zijn, maar we mogen samen voor Twan zorgen.”
Tijdens het terugdenken aan de lange zoektocht komen de emoties weer naar boven. Laura: "Ondanks de moeilijke periode bracht het ons gezin ook zoveel moois." Adriaan vult aan: “We hebben elkaar niet verloren in dit proces. Integendeel, we zijn dichter bij elkaar gekomen. Twan heeft ons anders naar de wereld leren kijken. Hij kan zo genieten van orgelmuziek, de natuur, dieren, mooie kerkgebouwen." En als Twan tijdens het interview thuisgebracht wordt door het Lentekind busje, zien we met eigen ogen hoe blij zijn papa, mama en zusjes met hem zijn.
Onze tips voor andere ouders
Laura en Adriaan zeggen: "Blijf altijd je gevoel volgen, ook als anderen zeggen dat je overbezorgd bent, laat je niet wegsturen. Omarm hulp, want het is geen controle maar steun. Open je hart voor professionals, zij staan naast je en niet tegenover je. En misschien wel het belangrijkste: zorg dat je elkaar niet kwijtraakt. Het kost energie, maar blijf samen praten en zoek manieren om als gezin verbonden te blijven."
