Soms ontstaat iets nieuws op een onverwacht moment. Voor Ilona begon het met een Lentekind QR-code achterop een busje bij de supermarkt en een nieuwsgierige blik. Niet veel later zat ze aan tafel voor een gesprek en inmiddels rijdt ze iedere week een rit voor Lentekind. Een kleine stap, die voor haar zelf én voor anderen veel betekent.
Iets voor een ander betekenen
Ilona is 43 jaar en woont met haar gezin in Zeeland. Jarenlang runde ze samen met haar man een strandpaviljoen in Westkapelle. Een druk leven, waarin werk en privé volledig door elkaar liepen. “Het was een mooie tijd, maar ook zwaar. We waren altijd aan het werk. Op een gegeven moment ga je nadenken: blijven we dit doen of kiezen we iets anders?” Na de geboorte van haar dochter veranderde er meer. Door een auto-immuunziekte moest ze haar leven anders inrichten. Ilona: “Ik heb vooral te maken met vermoeidheid en moet mijn energie goed verdelen. ’s Middags rust ik eigenlijk altijd. Dat betekent dat ik niet meer kan doen wat ik vroeger deed, en dat was wel even schakelen.” Toch wilde ze niet stilzitten. Kón ze niet stilzitten! “Ik ben iemand die graag iets doet. En ook iets voor een ander wil betekenen. Dat zit er gewoon in.”Vrijwilligerswerk dat past bij wat wél kan
Toen ze in aanraking kwam met Lentekind, voelde het meteen passend, al vond ze het ook spannend. “Ik wist niet goed of het zou gaan”, zegt Ilona. “Omdat mijn lijf niet altijd meewerkt. Het moest voor mij echt vrijwillig blijven, zonder druk. In het gesprek werd daar gelukkig goed naar geluisterd. ”Ze begon met één rit in de week, in de ochtend. Precies het moment waarop haar energie het hoogst is. “Dat werkt voor mij. En het is eigenlijk ook genoeg om te merken wat het doet.”
Wat het betekent voor ouders en kinderen
Wat haar het meest bijbleef, was het moment dat ze voor het eerst goed besefte wat de ritten betekenen voor ouders. “Je haalt een kind thuis op en ouders geven hun kind letterlijk aan je mee. Dat vertrouwen vond ik indrukwekkend. Zeker als je bedenkt dat je soms met kinderen op pad gaat die je nog maar net kent.”
Inmiddels is het vertrouwd. Ze kent de routes, de kinderen en steeds vaker ook de ouders. Met grote pretogen vertelt ze: “Je ziet dat kinderen je gaan herkennen. Er is een jongen die ik ophaal en als hij ziet dat ik het ben, begint hij te gillen van blijdschap. Dan is mijn dag eigenlijk al geslaagd.” Het zijn die momenten die het werk voor haar waardevol maken. Niet groot of uitgesproken, maar juist klein en direct. “Even een blik, een lach, een reactie. Dat blijft bij je hangen.” Ook met ouders ontstaat soms contact, al is dat voor iedereen anders. “Sommige ouders houden het bij een korte overdracht, anderen maken graag een praatje. Dat kan ook zonder veel woorden. Gewoon even vragen hoe het gaat, of iets aardigs zeggen. Dat is al genoeg.”
Iedereen telt mee
Wat Ilona opvalt, is dat vrijwilligers bij Lentekind echt onderdeel zijn van het geheel. “Je voelt niet dat er verschil is tussen vrijwilligers en medewerkers. Iedereen doet ertoe. Dat merk je in hoe er met je wordt gepraat en hoe er naar je geluisterd wordt.” Dat maakt het voor haar makkelijker om haar rol op haar eigen manier in te vullen. “Ik doe één rit in de week. Soms denk ik na over een tweede, maar dat vind ik ook spannend omdat het meteen meer vraagt van mijn energie. Het is fijn dat daar ruimte voor is en dat je zelf kunt kiezen wat past.”
Dan begint hij te gillen en is mijn dag goed!
Rondje van de zaak
Ilona heeft haar eigen ritme gevonden. Soms ook letterlijk. “Als het druk is op de weg, neem ik weleens een rotonde extra zodat andere auto’s door kunnen. Dat is nergens voor nodig misschien, maar het voelt voor mij gewoon goed.” Ze moest lachen toen iemand haar daarop aansprak. “Blijkbaar had iemand me dat vaker zien doen. Toen werd het ineens ‘een extra rondje van de zaak’. Dat soort dingen blijven hangen.”
Anders zijn mag er gewoon zijn
Het Lentekind thema ‘anders is heel gewoon’ voelt voor Ilona vanzelfsprekend. “Ik zeg dat eigenlijk vaker, ook thuis. Tegen mijn dochter bijvoorbeeld. Dat ze moet doen waar zij blij van wordt en zich niet te druk moet maken om wat anderen vinden.” Dat geldt voor haar breder dan alleen het werk. “Mensen mogen anders zijn. In hoe ze leven, hoe ze eruitzien, wat ze belangrijk vinden. Als iemand daar gelukkig van wordt en niemand schaadt, dan is dat toch gewoon goed.” Ze merkt dat die houding ook terugkomt in hoe ze naar de Lentekind kinderen kijkt. “Deze kinderen kiezen ook niet voor hoe hun leven loopt. Dat vraagt soms om een andere aanpak, maar uiteindelijk gaat het om hetzelfde: gezien worden, erbij horen.”
Wat vrijwilligerswerk haar brengt
Vrijwilligerswerk bij Lentekind past precies binnen wat voor Ilona belangrijk is geworden. “Ik moet goed opletten wat ik doe en hoeveel ik doe. Maar dit geeft me juist energie. Het is waardevol en het voelt nooit als iets dat moet.” Ze denkt even na en vat het dan simpel samen. “Het is me dierbaar geworden. En dat had ik van tevoren niet zo verwacht, maar het is wel zo.”
